Ο ρεαλιστής Πασχάλης Ρούλης δεν κρύβει τα λόγια του για το Σερραϊκό μπάσκετ!

Ο ρεαλιστής Πασχάλης Ρούλης δεν κρύβει τα λόγια του για το Σερραϊκό μπάσκετ!
by

Σε μια ωραία μπασκετοκουβέντα, ο Πασχάλης Ρούλης, προπονητής των Ικάρων τα τελευταία χρόνια, μιλά για τις συνεργασίες στον «κυανοκίτρινο» πάγκο, την παράξενη αλλά επιτυχημένη χρονιά που έφυγε, την δύσκολη αλλα ανταγωνιστική χρονιά που έρχεται, τους στόχους και τις αλλαγές των Ικάρων και φυσικά για τα πάντα στο Σερραϊκό μπάσκετ και το πως αντιλαμβάνεται ο ίδιος το αγαπημένο σπορ αρκετών φιλάθλων στην πόλη.

Πασχάλης Ρούλης προπονητής Ικάρων:

Ο απολογισμός της περσινής σεζόν

Η περσινή χρονιά ήταν μια δύσκολη χρονιά για την ομάδα μας, διότι ήταν μια καινούρια ομάδα, αφού πήραμε νέα παιδιά που είχαν ρόλους 7-8 λεπτών τα προηγούμενα χρόνια και ξαφνικά απαιτήσαμε από αυτά να αγωνιστούν για 25 λεπτά, να πάρουν αποφάσεις στο παρκέ και να λειτουργήσουν υπό πίεση, ανεβάζοντας ταυτόχρονα επίπεδο. Μόνο ο Γιάννης έπαιζε από τα προηγούμενα χρόνια ως βασικός, ενώ είχε και τον ρόλο του προπονητή για πρώτη φορά και όλοι οι άλλοι αγωνίστηκαν ως πρωταγωνιστές, φέτος. Αυτό καταφέραμε να το παντρέψουμε, να φτιάξουμε καλή χημεία, να οργανωθούμε και βγήκε στο γήπεδο και στα αποτελέσματα αφού το ρανκιννκ έφτασε μέχρι την διακοπή, στο 13-3.

Στις 11 Μαρτίου που διακόπηκε το πρωτάθλημα λόγω του κορωνοιου, ήμασταν ισόβαθμοι στην 2η θέση με τον Λεύκιππο, ενώ τον περιμέναμε στον Β΄ γύρο στις Σέρρες, πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να τον είχαμε κερδίσει και να είχαμε κατακτήσει όντως την 2η θέση στην κατάταξη.

Να τονίσω κάτι για αυτή την ομάδα, πιστεύω ότι είναι η πιο επιτυχημένη χρονιά των ικάρων, από όσο θυμάμαι το Σερραϊκό μπάσκετ. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί δημιουργήθηκε ένα μοντέλο, που πέτυχε σε όλα τα επίπεδα, από την διοίκηση, τους προπονητές και τους παίκτες. Στο αντρικό τμήμα, η χρονιά τελείωσε με τρεις ήττες, στο εφηβικό τελείωσε με μια ήττα και στο παιδικό μια ήττα σε έναν αγώνα μπαράζ που δεν έπρεπε να γίνει και έγινε για κάποιους άλλους λόγους… Άρα το παιδικό τμήμα, ήταν πρώτο στην ΕΚΑΣΑΜΑΘ, το Εφηβικό τμήμα, ήταν δεύτερο στην ΕΚΑΣΑΜΑΘ και το αντρικό δεύτερο στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής.

Σημειώστε επίσης, οτι για μένα προσωπικά και για την ομάδα των Ικάρων, αποτέλεσε τεράστια επιτυχία, ο τελικός απολογισμός των 52 νικών και 6 ηττών, σε όλα τα κλιμάκια των Ικάρων, ήταν το καλύτερο ranking Πανελλαδικά! Ξεπεράσαμε Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, Προμηθέα κλπ, ήταν ό,τι καλύτερο έχει συμβεί, για να καταλάβουμε και το μέγεθος της επιτυχίας και πιστεύω συνολικά ήταν μια πολύ επιτυχημένη χρονιά, ξέχωρα από ότι ζήσαμε έκτος μπάσκετ.

Το προπονητικό δίδυμο με τον Γιάννη Κακιούζη

Για μένα ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά, διότι είχα μόνο την ευθύνη της διαχείρισης των αγώνων και όχι την επίβλεψη των προπονήσεων.

Να το εξηγήσω αυτό διότι ήμασταν προπονητικό δίδυμο με τον Γιάννη Κακιούζη, που εκείνος βέβαια έπαιζε και στα ματς. Ο Γιάννης ήταν επιφορτισμένος με τις καθημερινές προπονήσεις της ομάδας, Δευτέρα-Σάββατο, εγώ βοηθούσα όπου χρειαζόταν αλλά δεν είχα την ευθύνη να οργανώσω την προπόνηση και να σχεδιάσω την τακτική ενός αγώνα, απλώς έπρεπε να τον διαχειριστώ. Αυτό είναι δύσκολο, διότι κάτι μπορεί να έβγαινε λάθος και δεν είχα το περιθώριο διόρθωσης από πριν.

Ξεκάθαρα όμως, χωρίς συζήτηση, είχαμε πολύ καλή συνεργασία με τον Γιάννη Κακιούζη και προσπάθησα μάλιστα κάποιες φορές, να τον ηρεμώ κατά την διάρκεια των αγώνων, που αυτός λόγω του ότι συμμετείχε στο παιχνίδι επενέβαινε από μέσα και ήταν παρορμητικός… Έπρεπε να πάρω κάποιες αποφάσεις δύσκολες από τον πάγκο, να δράσω και ως καταλύτης στην σχέση μας, προς τα παιδιά, ειδικά σε σημεία που οι αγώνες κολλούσαν.

Να θυμίσω ότι πήραμε αρκετά παιχνίδια στον πόντο και μάλιστα «χαμένα ματς», όπως στον Μακεδονικό, στους Αμπελόκηπους, στην Δέκα, στον Μαντουλίδη. Η επιτυχία από την αποτυχία δεν είναι μακριά και η διαφορά της τεράστια.

Το σημαντικό για τον προπονητή δεν είναι μόνο να φτιάξει χημεία και να πάρει αποτελέσματα, αυτό είναι το ένα σκέλος της επιτυχίας. Το άλλο είναι, να βγάλει νέους αθλητές, να τους προετοιμάσει κατάλληλα και να τους αναδείξει. Ειδικά φέτος, που ήμασταν δυο στον πάγκο και ήταν δύσκολο στην αρχή οι παίκτες να αντιληφθούν τους ρόλους μας, εμείς φτιάξαμε και μια καλή ομάδα, και βάλαμε νεαρούς αθλητές να παίξουν και τους αναδείξαμε, δίνοντας τους ώθηση για το μέλλον και πήραμε νίκες. Επομένως θεωρώ ότι ήμασταν επιτυχημένοι και ως δίδυμο και ως ομάδα, που αφήσαμε πολλά θετικά.

Γιατί άργησε η ανανέωση της συνεργασίας με του Ικάρους

Η ομάδα φέτος το καλοκαίρι, όπως και πέρυσι είχε να απαντήσει πρώτα στο βασικό ερώτημα, εάν θα κατεβεί να αγωνιστεί στις Εθνικές κατηγορίες και ειδικά φέτος, που ανεβήκαμε στην Β΄ Εθνική. Οι συνθήκες, όπως γνωρίζουν όλοι είναι πολύ δύσκολες για τις διοικήσεις. Τελικά αποφασίστηκε, η ομάδα να κατεβεί να αγωνιστεί, να έρθει ένας έμπειρος προπονητής για την κατηγορία και να βοηθήσει με τις γνώσεις του, όπως είναι o coach Πέρκος. Η καθυστέρηση της ανανέωσης μου λοιπόν, οφειλόταν στην επιλογή του πρώτου προπονητή, όπου προηγείται.

Τι σημαίνει το νέο δίδυμο Πέρκος-Ρούλης

Εδώ να ξεκαθαρίσω κάτι. Μέσα μου, είδα θετικά την επόμενη συνεργασία με τον Στέφανο Πέρκο, άσχετα με το γεγονός ότι ανεβάσαμε πέρυσι τους Ικάρους με τον Γιάννη Κακιούζη και ενώ αυτός αποφάσισε να φύγει, εγώ δεν συνεχίζω μόνος. Αντιλαμβάνομαι τις συνθήκες και τον ρόλο μου για την επόμενη χρονιά, πλήρως. Φέτος αν και το ήθελα, δεν θα έχω καμία συμμετοχή σε άλλο αγωνιστικό τμήμα των Ικάρων, πλην του αντρικού.

Μου αρέσει πολύ να δουλεύω με νέα παιδιά, το έχω αποδείξει τα τελευταία 7 χρόνια ακόμα και από την θητεία μου στον Πανσερραϊκό ή στο ξεκίνημα μου στους Ικάρους. Τα αγωνιστικά τμήματα στα παιδικο-εφηβικά τα λατρεύω και η δουλειά μου με χαροποίει και εκ του αποτελέσματος. Φέτος λοιπόν έχω άλλο ρόλο να είμαι αποκλειστικά συνεργάτης του πρώτου προπονητή και να δώσω με απόφαση της ομάδας, την ευκαιρία σε νέους προπονητές να δουλέψουν τα υπόλοιπα τμήματα.

Κλείνοντας το κομμάτι αυτό, για όσους δεν το ξέρουν, είμαστε φίλοι με τον Στέφανο, έχω πολύ καλή άποψη για εκείνον, άλλωστε το βιογραφικό που έχει, μιλάει από μόνο του, αφού δουλεύει σταθερά με ομάδες Α2 εδώ και πολλά χρόνια. Χαίρομαι που είμαι επιλογή του και περιμένω να συνεργαστούμε για πρώτη φορά και να πετύχουμε. Έχω να μάθω πολλά από εκείνον.

Η πρόταση της ΑΕΣ

Σχετικά με όσα ανέφερα παραπάνω, θέλω να ξέρει ο κόσμος, ότι αισθάνομαι έτοιμος προπονητής εδώ και τρία χρόνια, ώστε να αναλάβω και να διαχειριστώ εξ ολοκλήρου μια ομάδα. Στο περιβάλλον των Ικάρων, το έχω μεταφέρει ξεκάθαρα ότι μπορώ να αντεπεξέλθω. Αυτό φάνηκε και πέρυσι με τα αποτελέσματα και την άνοδο, το έχω αποδείξει και στα μικρότερα τμήματα, που πήραμε ανόδους και βγάλαμε αθλητές στο παρκέ. Όλοι κρινόμαστε από τα αποτελέσματα και ο χρόνος θα δείξει την αξία μας.

Τώρα, το ότι είμαι σε μια συνεργασία, δεν σημαίνει κάτι λιγότερο. Ίσα-ίσα ήταν και δική μου επιθυμία να συνεργαστώ με τον Στέφανο Πέρκο, εκτός απο προτροπή του ίδιου και έτσι δεν χρειάστηκε αλλάξω «στρατόπεδο». Δεν κρύβω, ότι υπήρχε μια τιμητική, πρόταση από την ομάδα της ΑΕΣ, για να αναλάβω τα αγωνιστικά τμήματα της, αντρικό-εφηβικό αλλά δεν προχώρησε, για τους παραπάνω λόγους.

Η νέα ομάδα των Ικάρων

Κρατήσαμε όλα τα παιδιά εκτός από τους δυο ψηλούς της ομάδας, τους οποίους όμως αντικαταστήσαμε. Επίσης ήρθαν πολύ έμπειροι παίκτες, που ήταν πρωταγωνιστές στις ομάδες τους τα προηγούμενα χρόνια και φυσικά έχουν εμπειρίες από μεγαλύτερες κατηγορίες. Ο Νικολόπουλος ήταν πρώτος σκόρερ στον Λεύκιππο, που ανέβηκε στην Β΄ Εθνική την χρονιά που πέρασε, ο Θεοδωράκος είχε τεράστια συμβολή στην άνοδο του Λυξουρίου και ο Μανούσος που έρχεται από την Α2 και το Πευκοχώρι.

Θεωρώ ότι πρέπει σε πρώτη φάση να φτιάξουμε χημεία μεταξύ των νέων παιδιών που ήρθαν στην ομάδα και των παικτών που υπήρχαν. Να γίνουμε κυριολεκτικά ομάδα, να βρούμε ρόλους, να βάλουμε στόχους και βήμα-βήμα, να ενσωματωθούν οι τρεις έμπειροι συν τον νεαρό Δημάδη, με τα παιδιά που έμειναν από πέρυσι.

Σχετικά με την κατηγορία της φετινής διευρυμένης Β΄ Εθνικής, να πούμε ότι είμαστε τέσσερις όμιλοι, δυο στον Βορρά και δυο στο Νότο. Ο όμιλος μας, έχει 13 ομάδες, υποβιβάζονται τρεις και προβιβάζεται μια, είναι δύσκολοι οι αντίπαλοι μας, αλλά πρέπει να μάθουμε να παλεύουμε. Αυτός είναι ο στόχος, να έχουμε μια μαχητική ομάδα. Τώρα εάν ο πρόεδρος Αθανασιάδης, μας κάνει κι ένα «δώρο» απο το πάνω ράφι…ίσως αναπροσαρμόσουμε τους στόχους μας!

Πως είναι το μπάσκετ χωρίς τον Γιάννη Κακιούζη στους Ικάρους

Αυτός μένει να φανεί, διότι κανείς δεν ξέρει την απάντηση. Είναι μια σημαντική έλλειψη αλλά ο καθένας επιλέγει και ξέρει καλύτερα για τον εαυτό του. Κριτής για όλους μας, είναι το γήπεδο.

Το μπάσκετ στις Σέρρες στην εποχή του Covid-19

Είναι δύσκολη ήδη η κατάσταση στις προπονήσεις και πιστεύω θα είναι και στους αγώνες. Πρέπει να τηρούμε τα πρωτόκολλα υγειας του Υπουργείου και ταυτόχρονα αυτό να γίνεται σε κακές συνθήκες λόγω της ανυπαρξίας των αθλητικών εγκαταστάσεων στην πόλη.

Έχουμε μεγάλο πρόβλημα, στις Σέρρες, λόγω του ότι δεν υπάρχουν αθλητικές εγκαταστάσεις. Έχουμε δυο ομάδες στην Β΄ Εθνική, που έχουν καλούς παίκτες και θέλουν να παίξουν μπάσκετ αλλά σε ποιο χώρο; Εμείς έχουμε ξεκινήσει προετοιμασία και δεν μπορούμε να πατήσουμε το κλειστό της Κοιλάδας, την έδρα μας, διότι οι ώρες που μας δόθηκαν για προπόνηση είναι μεσημεριανές και οι αθλητές μας δεν προλαβαίνουν να έρθουν από την δουλειά τους ή από τις πόλεις που ζουν.

Είναι ένα σημαντικό πρόβλημα, που πρέπει επιτέλους να το λύσει η πολιτεία και οι τοπικές αρχές και όσοι είναι υπεύθυνοι για τον καταμερισμό των ωρών. Ψάχνουμε άλλα γήπεδα για να βρούμε λύσεις για τα οποία δεν είμαι σίγουρος, ότι παρέχουν ασφάλεια. Τι θα γίνει εάν έχουμε κάποιο κρούσμα; Ακόμα πορευόμαστε με τις ιατρικές γνωματεύσεις ότι οι αθλητές μας, δεν είχαν αρρωστήσει ή δεν είχαν συμπτώματα, αλλά πιστεύω μόλις μπούμε σε διαδικασία αγώνων θα γίνουν υποχρεωτικά και τα τεστ.

Επίσης ίσως είναι δύσκολο όταν θα μπει και ο κόσμος στο γήπεδο, πάμε βήμα-βήμα. Κανείς δεν ξέρει ποια θα είναι η επόμενη μέρα σε αυτό.

Ο Πασχάλης Ρούλης μεγαλύτερη ομάδα εκτός Σερρών

Με τις υπάρχουσες οικογενειακές συνθήκες είναι ερωτηματικό. Εάν υπάρχει η προοπτική να ανέβω επίπεδο κάπου αλλού και μπορώ να μεταφερθώ ναι θα το έκανα.

Τα ταλέντα και ο ανταγωνισμός Ικάρων-Πανσερραϊκού

Ο ανταγωνισμός σίγουρα βοηθάει! Παλιά έβγαιναν παίκτες, διότι υπήρχαν τέσσερις δυνατές ομάδες, εάν βάλουμε και το Ρούπελ από το Σιδηρόκαστρο ανάμεσα σε αυτές της πόλης. Πλέον οι Σέρρες δεν σηκώνουν πολλές ομάδες, διότι παίζουν 500 παιδιά μπάσκετ και κάποτε 3000. Να διευκρινίσω ότι και τώρα παίζουν τα παιδιά μπάσκετ αλλά παρεμβαίνουν πολύ οι γονείς σε σχέση με το παρελθόν.

Παλιά υπήρχαν ρόλοι. Άλλον είχαν οι γονείς, άλλον οι αθλητές και άλλον οι προπονητές. Επίσης είχαμε περισσότερο πάθος και φιλοδοξία. Ξοδέψαμε πολλές εργατοώρες στο γήπεδο του Πανσερραϊκού και τα ανοιχτά γήπεδα της πόλης… απογεύματα ατέλειωτα με συνεχόμενα «μονά», που έκανε πολλούς παίκτες της γενιάς μου, να εξελιχθούν και να παίξουν σε καλές ομάδες εκτός Σερρών.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος σχετικά με την ομάδα μου τους Ικάρους, θα πω ότι δουλεύουμε διαφορετικά εδώ και δυο χρόνια. Αλλάξαμε την δομή για να προωθήσουμε όντως, τα ταλέντα των Ικάρων. Φυσικά υπάρχει ο Πρόεδρος Άρης Αθανασιάδης, που ξέρει καλύτερα απο όλους, ποια συστατικά θα αλλάξουν επίπεδο την ομάδα. Μετά είναι οι συνεργάτες του και ο team manager, Νίκος Αθανασίου, που συνδέει την διοίκηση με τα αγωνιστικά τμήματα, υπάρχουν οι προπονητές Πέρκος-Ρούλης, υπάρχει ο σκάουτερ-αναλυτής, Κώστας Σίσκος, υπάρχουν οι προπονητές των εφηβικών και παιδικών τμημάτων Μπήλιος και Δαλαγκόζης και ο υπεύθυνος Ακαδημιών που δεν έχει την ευθύνη των αγωνιστικών τμημάτων, για να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή στα παιδιά που έρχονται ηλικιακά από πίσω.

Εφόσον όλοι αυτοί οι ρόλοι έγιναν διακριτοί, η ομάδα μας πέτυχε για 100%.

Στόχος για την επόμενη μέρα είναι, στα αγωνιστικά μας τμήματα, να παίζουν οι καλύτεροι βάση ταλέντου και όχι βάση ηλικίας. Για παράδειγμα, δυο παιδια που γνώρισα και είχαν ταλέντο δεν μπορούσα να τα «κρύψω» λόγω ηλικίας, όπως ο Κωφοτολης και ο Θεοδοσιαδης και να πω ότι θα παίξουν αλλά επειδή είναι σειρά τους. Από το προπαιδικό και μετά πρέπει να παίζουν οι καλύτεροι. Οι υπόλοιποι θα αθλούνται και θα ψυχαγωγούνται κι αυτό είναι πολύ όμορφο και θεμιτό, το υποστηρίζουμε αλλά οι Ίκαροι θέλουν από τις ηλικίες 2004-2005 να βάλουν δυο παιδιά στην 12αδα της αντρικής ομάδας. Υπάρχει στόχευση.

Γενικά για το Σερραϊκό μπάσκετ

Κάπου εδώ θέλω να δώσω μια συμβουλή, στους ανθρώπους που νομίζουν… ότι προβάλουν από κάποιο βήμα το μπάσκετ αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να γίνονται άδικα επικριτικοί.

Οι προπονητές θεωρώ ότι πρέπει να είναι «πολυμορφικοί» χαρακτήρες και να διακρίνουν τις λεπτομέρειες, προλαβαίνοντας καταστάσεις. Εμείς ως προπονητές, πρέπει να πετυχαίνουμε νίκες, να δημιουργούμε καλές ομάδες, να προάγουμε άρτιες προσωπικότητες για την κοινωνία, να αναδεικνύουμε ταλέντα, να προστατεύουμε τους αθλητές σωματικά και ψυχικά, βάζοντας τον εαυτό μας μπροστά.

Για μένα, ένας προπονητής πρέπει ταυτόχρονα να σχεδιάσει μια καλή τακτική που θα δώσει νίκες και να σκουπίσει το παρκέ για να μην τραυματιστεί ο αθλητής του. Θα πρέπει να δώσει την μπάλα στον έμπειρο παίκτη που θα βάλει το σημαντικό καλάθι και ταυτόχρονα θα κρατήσει τον ταλαντούχο μικρό παραπάνω χρόνο στο γήπεδο για να ατσαλωθεί. Να θυμηθούμε εδώ, ότι ο Γιάννης ήταν η ναυαρχίδα πέρυσι αλλά δεν φοβήθηκα να μπει και ο νεαρός 16χρονος Γεωργόπουλος σε κρίσιμα παιχνίδια. Πήρε την ευκαιρία του, δεν τα κατάφερε, προχωράμε. Υπάρχουν κι άλλα νέα παιδιά από πίσω, που αναγκάστηκαν να γίνουν απότομα πρωταγωνιστές και κάποιοι ανταποκρίθηκαν. Εμείς θέλουμε να παίζουμε με 12 παίκτες και όχι με 6, είναι επιλογή μας.

Παίκτες που αγωνίζονται 40΄΄ δευτερόλεπτα, δεν θα γίνουν ποτέ παίκτες. Σημαντικό είναι για έναν προπονητή τι αφήνει την επόμενη μέρα σε μια ομάδα, στους φιλάθλους, στους παίκτες. Πρέπει κάθε χρονιά να κανείς follow up σε κάθε τι.

Κάτι ακόμα, θεωρώ ότι είναι λάθος αυτό που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια με τα νεαρά παιδιά, που έχουν φύγει πάνω από 10 αθλητές, στις ομάδες του Άρη και του ΠΑΟΚ και έχουν επιστρέψει χωρίς να έχουν καταφέρει να καθιερωθούν. Θα αναφέρω το παράδειγμα του Μακαρά, που ανέβηκε κατηγορία στα 18 με την ομάδα των Σερρών, έπαιξε και μια χρονιά στα 19 Ά Εθνική και πήγε μετά στην μεγάλη ομάδα του ΠΑΟΚ. Τα παιδιά μας, είναι λάθος να φεύγουν 16 χρονών, θα πρέπει να αγωνίζονται στην πρώτη ομάδα και μετά να κάνουν το επόμενο βήμα, εκτός κι αν είναι ο Αντετοκούνμπο. Δυστυχώς «Γιάννη» δεν έχουμε στην πόλη για να τον στείλουμε κατευθείαν στο ΝΒΑ.

Share